به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی خوش آمدید. / ثبت نام کنید / ورود
 

یشینه شهرستان پیشوا

پیشوا یکی از شهرهای استان تهران است که در ۴۵ کیلومتری جنوب شرقی شهر تهران و ۱۰ کیلومتری ورامین و در دامنه تپه‌های طبیعی جای گرفته ‌است.

به باور باستان شناسان، دیرینگی پیشوا به پنجاه هزار سال پیش و دوره پارینه‌سنگی می‌رسد. در دوران جدید، پیشوا بخشی از منطقه سامنات بوده است.

سامنات دشت وسیع و گسترده‌ای است که در دامنۀ جنوبی کوه‌های البرز، میان تهران و سمنان واقع شده است که دشت ورامین نیز در امتداد آن ناحیۀ وسیع قرار دارد. از معدود آبادی‌های این منطقه، «سناردک» است که از قدیمی‌ترین و کهن‌ترین مناطق مسکونی آن به شمار می‌رود و در دل این دشت وسیع و در حاشیه کویر واقع شده است. سناردک در قدیم الایام و قبل از تأسیس پیشوا، از شهرت و مرکزیت و رونق خاصی برخوردار بوده است.

در دستنویسی درباره تاریخ خوار (گرمسار امروزی) و ورامین که رونویس آن هنوز باقی است، حدود شهر امروزی پیشوا و سناردک را سامنات نامیده‌اند و آشکار نیست چرا؟ آنچه مسلم است نام کهن این محل سامنات بوده ‌است.

از آنجا که منشأ پیدایش یا گسترش بسیاری از شهرها و آبادی‌های جهان بویژه ایران، وجود شخصیت‌های بزرگ در آنجا بوده است، پیشوا نیز از این قاعده مستثنی نیست. بعد از مهاجرت امام رضا(ع) و نیز مهاجرت بزرگان و شخصیت‌های علوی به ایران، حضرت امامزاده جعفر(ع)، یکی از فرزندان امام کاظم(ع) نیز با همراهی گروهی از علویان، به ایران آمدند و در مواجهه و درگیری با مأموران عباسی زخمی و در نهایت در حوالی سناردک شهید شده و در همانجا مدفون شدند. به دلیل عشق و علاقه مردم به خاندان عصمت و طهارت(ع)، شیعیان در گرداگرد مرقد پاک این سلاله زهرای مرضیه سکنی گزیدند و همین امر موجب شد تا سناردک رونق و معروفیت خود را از دست بدهد و کم کم محلۀ امامزاده جعفر(ع) مرکزیت یابد.

از زمان بنیاد شهر پیشوا آگاهی دقیقی در دست نیست و به جز آرامگاه امامزاده جعفر(ع)، سازه تاریخی دیگری در این شهر وجود ندارد، لیکن با توجه به وقف‌ نامه امامزاده جعفر در سال ۸۷۳ ه.ق، می‌توان تاریخ بنیاد را پیش از سال ۸۷۳ ه.ق دانست.

نقل است که؛ در زمان نادرشاه افشار، تعدادی از اعراب به این منطقه کوچانیده شدند و نیز دشت‌های حاصل‌خیز آن باعث شد تا تعدادی از شاهزادگان و دولت‌مردان قاجار برای خرید املاک به این منطقه بیایند که برخی اقامت دائمی گزیدند.

 تا پایان روزگار قاجار این شهر به نام امامزاده جعفر(ع) نامیده می‌شد، ولی با ساخت راه‌آهن سراسری تهران-مشهد در سال 1317شمسی و گذر آن از این سامان، نام آن از امامزاده جعفر به "پیشوا" دگرگون شد.

در لغت‌نامه دهخدا زیر واژه پیشوا چنین آمده‌است: "پیشوا؛ امامزاده جعفر؛ قصبه‌ای جزء دهستان بهنام سوخته بخش ورامین است، سکنه آن فارسی ‌زبان هستند و آب آنجا از قنات ورامین و محصولات آن غلات و صیفی، باغات و چغندر قند می‌باشد.

 منطقه پیشوا بخشی از دشت حاصلخیز ورامین است و گفته شده سکنه آن از قدیم، تاجیکها بوده‌اند. به جز تاجیک‌ها، طایفۀ بزرگ رازی‌ها و جنیدی‌ها که همگی از تبار شیخ جنید رازی، عارف نامدار قرن نهم هستند، از مشهورترین خاندان‌های ساکن در منطقه پیشوا بوده‌اند و اغلب بزرگان و دانشمندان این خاندان، از خادمان و واقفان بارگاه امامزاده جعفر بوده‌اند. تا سده‌های نهم و دهم هجری، خاندان جنیدی مشهورترین خاندان ساکن در منطقه پیشوا بوده‌اند اما به مرور ایام، مردمی از مناطق دیگر به آنجا آمدند و ساکن شدند که همگی علاقه‌مند به انتساب خود به امامزاده جعفر(ع) بودند. به همین دلیل بیشتر آنان، پسوند "جعفری" را برای نام خانوادگی خود انتخاب کردند.

پیشوا جزء معدود مناطقی است که تقریبآ همگی مردمان آن بومی استان تهران و این منطقه می‌باشند. تا سال ۱۳۸۹، پیشوا بخش کوچکی بود که از لحاظ جغرافیایی و تقسیمات کشوری، از توابع شهرستان ورامین به شمار می‌رفت، اما افزایش جمعیت در این منطقه باعث شد تا در سال ۱۳۸۹ با عنایت ویژه مسئولان نظام اسلامی، از بخش به شهرستان ارتقا یابد.

خلاصه آنکه پیشوا از لحاظ اجتماعی دارای بافت کاملاً مذهبی است که تاکنون به دلیل عدم مهاجرت دیگران به آنجا، اصالت خود را حفظ کرده است. بیشتر مردم این شهرستان با کلام الهی مأنوس و با قرآن و فقه آشنایند و پایبند به احکام اسلام هستند.

 

 معرفی امامزاده واجب التعظیم حضرت جعفربن موسی(ع) 

هر چند تعداد واقعی فرزندان امام موسی بن جعفر(ع) و نیز مدفن آنان در کتب تاریخ و سیره، در هاله‌ای از ابهام قرار داد و عالمان نسب شناس نتوانسته‌اند تعداد یقینی فرزندان آن امام همام را مشخص کنند؛ ولی می‌توان دريافت که حضرت امام کاظم(ع) نسبت به سایر ائمه(ع) فرزندان زیادتری داشت. برخی از مورخان تعداد آنان را تا 60 نفر ذکر کرده‌اند،[۱] ولی اغلب مورخان تعداد فرزندان آن حضرت را 37 نفر دانسته‌اند[۲] و بدیهی است که اغلب آن بزرگواران، برادران ناتنی امام رضا(ع) به شمار می‌روند.

با مطالعه تاریخ آنچه مسلم است، اینکه یکی از فرزندان امام کاظم(ع)، امامزاده جعفر است. از کسانی که این امامزاده را از فرزندان بلافصل امام کاظم(ع) ذکر کرده‌اند، شیخ عباس قمی است.[3]

   مؤلف کنز الانساب، تعداد فرزندان امام هفتم را 42 تن ذکر کرده و در ادامه نوشته است: «چون مأمون، حضرت علی بن موسی الرضا را از مدینه به شهر طوس دعوت نمود، جمله فرزندان و فرزندزادگان حضرت امام کاظم(ع) به تدریج از بغداد رو به ولایت خراسان نهادند، مِن‌جمله تعدادی از این بزرگواران همچون جعفر و ابراهیم و ... چون به ناحیۀ ساوجبلاغ رسیدند، دشمنان از عقب آمدند و مجادلۀ بسیار کردند و آخر الامر حسن بن موسی الکاظم(ع) را شهید کردند و به بعضی هم جراحت رسیده بود و چون شب درآمد، لاعلاج روی به اطراف نهادند. اما جعفر بن موسی الکاظم(ع) که در حین دفاع مجروح گردیده بود، در توابع ورامین به موضع سناردک (مکان فعلی) در اثر شدت جراحات وارده به شهادت رسید.»مؤلفان ریاض الأنساب و تاریخ خُوار و ورامین نیز این نکته را تأیید می‌کنند.[4]

علامه نسابه، آیت الله سید شهاب الدین مرعشی نجفی(ره) در جواب سؤال دو تن از علمای پیشوا درباره هویت امامزاده جعفر، این گونه اظهار نظر فرموده است: «امامزاده جعفر از فرزندان بلافصل حضرت موسی بن جعفر(ع) می‌باشند که در قریۀ خُوار در اطراف مدینه منوّره زندگی می‌کردند. جمعی از آن قریه تصمیم گرفتند به خدمت حضرت علی بن موسی الرضا(ع) در مرو مشرف شوند و امامزاده جعفر را به سرپرستی خودشان انتخاب نمودند. چون ایشان عالم و دانشمند و زاهد بودند و به این قصد حرکت کردند، وقتی به ایران آمدند، مأمون حضرت رضا(ع) را شهید کرده بود. مأمورین مأمون، با این گروه در اطراف ساوه جنگیدند. عده‌ای از این جمع در آن درگیری شهید شدند. امامزاده جعفر در حین مبارزه با مأمورین مأمون، در این جنگ مجروح شدند و با همان حالت بدان نواحی تشریف برده و در محل سناردک در اثر همان مجروح بودن، شربت شهادت نوشیدند».[۵]

کاتب نسخه خطی تاریخ خوار و ورامین می‌نویسد: «امامزاده جعفر در سناردک، در منزل مردی به نام جلال الدین به تاریخ 15 جمادی الثانی 217 قمری رحلت نموده است و سپس در گورستان محل مدفون شد».[۶]

 

نکاتی که از زندگانی این امامزاده جلیل القدر به دست می‌آید، عبارت‌اند از:

1- وی از فرزندان بلافصل امام هفتم(ع) است و درباره مدفن وی تردیدی نیست که موضع کنونی، مدفن او است.

2- دربارۀ محل جراحت آن بزرگوار ـ ساوجبلاغ یا ساوه ـ اختلاف است. آنچه مسلم است اینکه وی در اثر شدت جراحت، در این مکان فعلی شربت شهادت نوشیده است.

3- شهادت امامزاده جعفر در سال 217 بعید به نظر می‌رسد؛ زیرا مهاجرت سادات و علویان را به سرزمین ایران می‌توان به چهار گروه و دسته کلی تقسیم کرد: دستۀ اول، سادات و علویانی هستند که در زمان حجاج بن یوسف ثقفی به ایران مهاجرت کردند. دستۀ دوم، سادات و علویانی بودند که در زمان ولایتعهدی امام رضا(ع) به عشق دیدار آن حضرت به ایران مهاجرت کردند؛ ولی اغلب آنان موفق به زیارت حضرت نشدند. آنان در بین راه با شنیدن خبر شهادت امام رضا(ع) و در اثر درگیری با مأموران عباسی، به دست آنان شهید شدند و یا فرار کردند و بعدها در اثر بیماری از دنیا رفتند. گروه سوم، سادات و علویانی هستند که در قیام‌های مسلحانه علیه خلفای اموی و عباسی شرکت داشتند و بعد از شکست قیامشان، از خوف خلفای عصر به ایران پناهنده شدند. دسته چهارم، ساداتی بودند که در زمان حکومت‌ علویان در طبرستان و گیلان به ایران مهاجرت کردند و برای همیشه ماندگار شدند.[۷]   

امامزاده جعفر(ع) طبق اظهارات عالمان نسب، از دستۀ دوم به شمار می‌آید که برای دیدار برادر بزرگوارش عازم ایران شد؛ ولی در میان راه، به دست دشمنان مجروح و در اثر شدت جراحت شهید شد. اگر آن بزرگوار بعد از شهادت امام رضا(ع)، در سال 203 ق. مجروح شده باشد، آن وقت رحلت وی، چهارده سال پس از شهادت حضرت رضا(ع) است که درست به نظر نمی‌رسد، مگر آنکه امامزاده جعفر(ع) دیگری باشد که آن هم نیاز به تحقیق و بررسی کامل‌تری دارد. اهالی محترم پیشوا معتقدند که امامزاده جعفر(ع) بعد از مجروح شدن، به این موضع پناه آورده و سپس شهید شده است و هم اکنون محل شهادت او را «شهیدگاه» می‌نامند و این مکان در نزد اهالی آن سامان، احترام و قداست خاصی دارد. میان شهیدگاه و محل تدفین و مرقد کنونی او، فاصله‌ است. از تاریخ دقیق شهادت وی، اطلاعی در دست نیست؛ ولی بی‌گمان شهادت آن بزرگوار در بین سال‌های 203 و 204ق. بوده است.  

از تاریخ اولیۀ بنای بقعه نیز اطلاعی در دست نیست. ساخت اولین بنای باشکوه بر روی مرقد پاک آن حضرت، در دوران صفوی صورت پذیرفته است. مدفن آن بزرگوار در این ناحیه باعث شد تا هستۀ اولیه شهر پیشوا پدید آید. گنبد نورانی امامزاده، مشرف بر تمام نقاط شهر و مناطق اطراف است و ساختمان آن در بافت معماری و اقتصادی منطقه، تأثیر به سزایی داشته است. بارگاه مجلل آستان مقدس امامزاده جعفر(ع) دارای مناره‌های بلند و گنبدی بسیار با عظمت و کاشی کاری شده با ارتفاع بلند است که از همه نقاط شهر و حتی از فاصله بسیار دور، نمایان است. ساخت بنای بقعه، در زمان شاهان صفوی به ویژه شاه طهماسب بوده است و تاریخ کتیبه روی ضریح مقدس با خط خوش نستعلیق به سال 994ق. است و اسامی خداوند همانند: یا کمال، یا سریع، یا عالی، یا غافر، یا رافع، یا فاتح و... در حواشی آن حک شده است.

بنا و توسعه حرم امامزاده در زمان شاهان قاجار نیز مورد توجه و عنایت آنان بود؛ ولی اساسی‌ترین توسعه و بازسازی و مرمت، در نظام مقدس جمهوری اسلامی صورت پذیرفته است.[۸] در کنار صحن و سرای امامزاده، بازار قدیمی و سرپوشیده‌ای وجود دارد و پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تعدادی از اماکن و بناهای پیرامون آستان مقدس خریداری و به مجموعه حرم اضافه شد که هم اکنون حرم امامزاده دارای مسجد، کتابخانه، فضاهای تدارکاتی، بهداشتی، فرهنگی و ... است.

موقوفات امامزاده آستان مقدس امام‌زاده جعفر(ع) همانند بسیاری از اماکن مذهبی کشور، فراوانی است. موقوفات امامزاده جعفر، شامل موقوفات تجاری، آموزشی، اداری، خدماتی، اراضی کشاورزی و مسکونی، قنات آب و غیره است. سابقۀ اولین وقف‌نامه مکتوب امامزاده به سال 873 ق. می‌رسد که نام واقف آن، شیخ خضر فرزند درویش جنید رازی است. خاندان جنید رازی که از عارفان مشهور قرن نهم و دهم این دیار به شمار می‌روند، تا کنون همگی از خادمان و خدمت‌گزاران امامزاده جعفر بوده‌اند.

منابع :

۱- منتهی الآمال، حاج شیخ عباس قمی، ج2، ص223؛ عمدة الطالب، ابن عنبه، ص185 ـ187.

۲- اعلام الوری بأعلام الهدی، شیخ ابوعلی الفضل بن حسن الطبرسی، ص312؛ الارشاد، شیخ مفید، ترجمه استاد رسولی محلاتی، ج2، ص236؛ الفصول المهمة فی معرفة الائمة، ابن صباغ، علی مالکی مکی، ج2، ص960؛ کشف الغمه، علی بن عیسی اربلی، ج3، ص38.

۳- ر.ک: منتهی الآمال، ج2، ص223.

۴- آشنایی با سلاله پاکان، ص43ـ47، (با تلخیص).

۵- همان، ص86.

۶- همان، ص44.

۷- دایرة المعارف تشیع، ج2، ص392.

۸- برای آشنایی تفصیلی با معماری امام‌زاده جعفر پیشوا، ر.ک: آشنایی با سلاله پاکان.

محلات قدیمی شهرستان پیشوا در گذر تاریخ 

اشاره: فرهنگ، هویت و تاریخ محلی را می توان مجموعه ای از آداب و رسوم قدیمی دانست که در محلات پیرامون شهرهای کهن تاریخی، چند هزار ساله هویت می یابد. شکل گیری فرهنگ محلی و نقش محلات در آن، از این بسترهای تاریخی، تاثیر مستقیم و بسزایی می گیرد. بر همین مبنا، شهرستان پیشوا را می توان از شهرهای قدیمی دانست که با صبغه هویتی ایرانی اسلامی، نقش محلات آن در شکل گیری هویت این شهرستان از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. محلات قدیمی توسط مردم شهرستان پیشوا در طی سالها شکل گرفت و خود مردم برای این محلات با توجه به موقعیت های خاص جغرافیایی، تاریخی نامگذاری های مشخصی کرده اند؛ به همین منظور در این تحقیق حاضر به شناخت تاریخی روند شکل گیری محلات شهرستان پیشوا از عصر انقلاب مشروطه ایران تا پیروزی انقلاب اسلامی پرداخته ایم، که از سمع نظرتان می گذرد.

پاچنار: انتهای خیابان امام خمینی (ره) فعلی، چنار بزرگی قرار داشت که چشمه ای جوشان در آن محلات حضور باطراوت خود را به نمایش می گذاشت که به آن محل پاچنار می گفتند. این محل از یک استثناء تاریخی هم برخوردار بود چرا که محل زندگی و منزل شیخ محمود ورامینی از سران مخالف انقلاب مشروطه ۱۲۸۵ ه.ش در آن قرار داشت که به همراه پسرش عبدالعلی خان در این محل زندگی می کردند. در احوالات شیخ محمود ورامینی آمده است که از سران مخالف انقلاب مشروطه بود و از حامیان سرسخت محمدعلی شاه به حساب می آمده، که سرانجام در زندان بطور مشکوک   درگذشت.

باغ کوه: بعد از پاچنار، محله ای وجود داشت.  در آن محل بدلیل اینکه چند درخت توت تنومند با حضوری سرسبز در سه طرف محله تپه ماهور قرار داشت، به آن باغ کوه می گفتند. سکنه ی آنجا، شخصی به نام استاد محمد باغ کوهی بود.

سناردک: نام قدیمی و اصلی شهر پیشوا، ابتدا سناردک بوده است، که برگرفته از محلات خیلی قدیمی این شهر بوده، سناردک به معنای بندر خشک می باشد. در زبان پهلوی ساسانی « سنار» به مفهوم ساحل بندر و « دک» هم به معنی خشک و بی آب و علف؛ که در جمع به آن سناردک می گفتند.

ایستگاه: محله ای با درختانی تنومند و خوش آب و هوا بود، که مردم اکثر شهر در روز سیزده بدر به آنجا می رفتند، به این محله تفرجی، ایستگاه می گفتند.

کهنک: محله ای کوچک در جنوب شرقی شهر پیشوا قرار دارد، که در طول زمان به روستایی بزرگ تبدیل شده است، که این محله به کهنک شهرت یافته و مزار دو امامزاده به نام موسی و اسحاق (ع) در آن حضوری معنوی و فیزیکی دارند.

قلعه کرد: طبق راویان موثق در زمانهای بسیار قدیم، قلعه ای همراه با ساکنان قومیت کردها در آن، در این محل حضور فیزیکی داشتند، که در طول زمان به محله ی قلعه کرد، شهرت پیدا می کند.

چاله مورت: محله ای سرسبز، که چشمه ساری جاری و چاله مانند در آن حضور دلربایی داشته به چاله مورت معروف بوده است، همچنین در این محله، خانواده هایی هم سکونت داشته اند.

سرچشمه: محله ای که یکی از قناتهای قدیمی شهر از آن می گذشت، به محله ی سرچشمه معروف بود، در کنار این محله ی پرآب، گورستان قدیمی وجود داشت که بعدها تخریب گردید که الان تبدیل به پارک عمومی شده است.

شهیدگاه: این محله، جایگاهی است که امامزاده جعفر(ع) به شهادت می رسند و گویا هنگام شهادت ایشان، در این محل چشمه ای وجود داشته، که بعد از شهادت امامزاده، بدن ایشان در این چشمه غسل داده می شود، به همین خاطر به این محله شهیدگاه می گویند.

کوچه شیرازی ها: محله ای که به علت سکونت چند خانواده با فامیلی شیرازی، به کوچه شیرازی ها معروف بود.

کوچه شیخ ها: کوچه ای که عده ای از مشایخ پیشوا با فامیلی های جنیدی، اسدی، جعفری و… در آن سکونت داشته اند و هم اکنون نیز به کوچه مشایخ معروف می باشد.

کوچه بی بی حور، بی بی نور: در این محله ، مقبره ی کوچک گلی مانند حضور داشت که دو شخص به نام بی بی حور و بی بی نور در آن مدفون بوده اند، از احوالات این دو شخص، سندی در دست نیست که آیا این دو نفر از نسل ائمه  (ع) و سادات بوده اند، هم اکنون در این محل، حسینیه ای به نام حسینیه ی نور بنا شده است.

محله ی دریا: در این محل، درختان  بید زیادی در کنار چشمه ای جوشان وجود داشت که تفرجگاه مردم به حساب می آمد که در ایام تعطیل و سیزده بدر برای تفریح و استراحت به آنجا می رفتند و به خاطر حضور چشمه پرآبی که در آن حضور باطراوت داشت، به آن محله ی دریا می گفتند.

محله ی سردهنه سناردک: در این محله، آب نهر سناردک، ظاهر می شد، که به آن صفا و جلای خاصی می بخشیده است، که بنا به همین علت، به آن سردهنه سناردک می گفتند.

صفائیه: در حومه ساختمان آموزش و پرورش و بانک کشاورزی فعلی، محله تفرجگاهی وجود داشت که چشمه آب زلالی از درون باغات آن می گذشت؛ که به آن به خاطر باصفا بودنش، صفائیه می گفتند.

آب انبار چهار سوق: در حومه بازار پیشوا، آب انباری قدیمی وجود دارد که به آب انبار چهار سوق معروف بوده است و هم اکنون نیز، مردم همین نام را بر آن می خوانند. اخیراً این آب انبار باستانی توسط اداره میراث فرهنگی و گردشگری شهرستان ورامین،  با شکل زیبایی، مرمت و بازسازی شده است.

ارشدالدوله را در بازار پیشوا  تیرباران  کردند

بازار پیشوا: بازار قدیمی که مربوط به دوره ی صفویه است و قسمتی از این بازار بعدها توسط شیخ محمود ورامینی در زمان محمدعلی شاه قاجار، بازسازی می شود. در این بازار قدیمی تاریخ سیاسی شهرستان پیشوا و ورامین، به خود حوادثی مانند تیرباران شدن ارشدالدوله، از یاران وفادار محمدعلی شاه دیده است و به این حادثه تاریخی در انقلاب مشروطیت  می توان اشاره کرد. علی خان پسرمیرزا علی اصغر خان حشمت الممالک و نوه ی امام علی خان کرمانی بود که بوسیله محمدعلی شاه، لقب « سردار ارشد» و « سردار فاتح» ملقب گردید. ارشد الدوله در سوم رمضان ۱۳۲۹ در ایوانکی با گروهی از نیروهای دولتی روبرو شد و آنها را به راحتی شکست داد و به طرف امامزاده جعفر حرکت کرد که سرانجام، پس از درگیری با قوای دولتی در تپه های نزدیک به بقعه ی امامزاده جعفر(ع) زخمی و دستگیر شد و در محله ی بازار پیشوا تیرباران گردید.

باغ چال: محله ای که پشت صفائیه در قسمت شمال غربی آن قرار داشته، این محله دارای باغات انار و انجیل فراوان بوده ، که میوه انار آن  از معروفیت خاصی در استان تهران برخوردار بوده است.

باغ برجی (کوشک(در این محله که باغات انار و انجیل حضور سرسبز خود را نمایان می کرد، برجی قدیمی حضور فیزیکی داشته که بر جاذبه این محل می افزود، محله باغ برجی (کوشک) در جنوب پیشوا و شمال هاشم آباد قرار گرفته بود، که هنوز بقایای آن وجود دارد.

باغ وقفی: در انتهای خیابان شهید عطائی فعلی، باغی سرسبز وجود داشت که احتمالاً به علت وقفی بودن آن، به محله ی باغ وقفی معروف بود.

محله ی سه جوبی: محله ای که سه جوی آب در کنار هم در انتهای خیابان ابوذر و شهید عطائی فعلی، دل آرایی می کرد، که آب روستاهای طغان، خاوه و جوادآباد در آن سالها از این محله عبور می کرد.

فیل قلعه: محله ای که بعد از میدان تره بار به سمت دانشگاه آزاد فعلی قرار داشته که آثار تاریخی قلعه مانندی در آن حضور فیزیکی دارد که به علت بزرگ بودن به فیل قلعه معروف می باشد.

محله ی استخر: محله ای واقع در پیرامون ساختمان نیروی انتظامی فعلی، که در زمان قدیم، استخر آب قدیمی حضور داشت که به آن محله ی استخر می گفتند. در سال ۶۲ ، در حین عملیات احداث این ساختمان در حین حفر چاه فاضلاب در عمق ۶ متری بطور اتفاقی، مقداری سفال، استخوان و مفرغ کشف شد. این آثار در لایه های رسوبی در چهار دوره ی تدفین متعلق به هزاره ی اول، پیش از میلاد بود که همراه مردگان، اشیاء زیادی شامل سفال خاکستری و سفال بی نقش و اشیاء مفرغی شامل وسایل زینتی، زندگی و شکار دفن شده بود.

محله ی امامزاده ابراهیم: در شرق شهر پیشوا، مقبره ای قرار دارد که معروف به امامزاده ابراهیم می باشد، هرچند از این مقبره شجره نامه ای وجود ندارد اما به عنوان امامزاده شهرت یافته است. در گذشته گورستان قدیمی شهر پیشوا در این مکان بود اما هم اکنون تبدیل به پارک شده است.

تپه شغالی: محله ای که در شمال غربی تپه های طبیعی پیشوا قرار دارد، به علت اینکه در قدیم حیواناتی مثل شغال در آنجا زیست می کردند، به این عنوان، توسط مردم نامگذاری شده است. از جاذبه های تپه این می باشد که در سال ۱۳۷۰، هیئت باستان شناسی تپه شغالی را مورد کاوش قرار داد که در عمق ۳۸۵ سانتی متری این تپه یک لا یه ی سیلابی همراه با آثار و بقایای سفالی مربوط به اواخر هزاره ی پنجم و ششم قبل از میلاد از آن بدست آمد. اشیاء سفالی بدست امده که در لایه های عمیق دست ساز بوده، به رنگ گوجه ای و با نقوش سیاه رنگ هستند که نمونه ای از آن را می توان با ظروف بدست آمده از چشمه علی شهرری مقایسه کرد.

تپه سلام: تپه ای مرتفع و سرسبز با طراوت با فضای خوش آب و هوا از درختان کاج قسمت شمال حرم مطهر امامزاده جعفر(ع) قرار دارد، که به تپه سلام معروف می باشد. علت این نامگذاری مشخص نیست.

طارند: محله ای در گذشته که در سیر ایام تبدیل به روستا شده است، معروف به طارند می باشد، این نامگذاری، تقلیدی از شهری در کنار جاده ی ابریشم در چین (طارنت) یا ختن، در هزاره ی اخیر می باشد.

کمال آباد و جمال آباد: از محلات روستا مانند قرجی  ( قرج یا قرجی آباد) است که در طول زمان خالی از سکنه شده است، قدمت تاریخی این محله به قرن هشتم و نهم هجری شمسی بر می گردد.

منبع:www.varnanews.ir

 

 

 

 

 

کلیه حقوق این پورتال متعلق به وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی می‌باشد